احمقانه تر از این دیگر نمی شد که راه 3، 4 ساعته را شب راه بیافتیم آن هم با خستگی تمام، اما احمق بودن را دوست داریم و شبانه حرکت می کنیم که هم جاده ها در شب زیباتر و ترسناک ترند و هم به مرگ نزدیکتر باشیم، تمام تلاشمان را می کنیم که راننده را تا جایی که می شود تنها نگذاریم، با هر وسیله ای که شده خود را تا شهر اول می رسانیم با چای، با آجیل، با شکلات تلخ و میوه اما شهر اول ترسناک تر از این حرفهاست که خواب را از سرمان بپراند پس نامردی نمی کنیم و یک ساعت باقیمانده را به شهر مردگان یعنی مقصدمان همگی با هم با خواب آشتی می کنیم و راننده را به آغوش تنهایی می فرستیم؛ ولی در تمام طول راه پیچ های لعنتی جاده را بدجور حس می کنیم و خوشبخت تر از این دیگر نمی شود وقتی که می رسیم به شهر مردگان سوت کجا بود کور کور است، یک دوری توی شهر ارواح پیر می زنیم، خیلی زود از سرش که خوش آمدید خوفی دارد به تهش که درخت است و درخت می رسیم و تنها انتظاری که در این تاریکی از این شهر داریم فقط تداعی فیلم هایی است که باید در این لحظه یک عالمه مرده با صدای سوتی سر از خاک بیرون آورند، شلان شلان ما را بو بکشند و ما که عین همان فیلم ها چیزی از شهر تازه رسیده نمی دانیم، درهای ماشین را قفل کنیم و... اما خوب بدبختانه هیچ کدام از این اتفاق ها نمی افتد؛ هتل ها و متل های زیادی دیده نمی شه از شماره های به در و دیوار زده شده چندتایی که خون آلودتر است را برای تماس انتخاب می کنیم، به هر کدام زنگ می زنیم بعد از شنیدن صدای بوق های ممتد و انتظار طولانی با صدایی مواجه می شویم که علنا خون ازش می چکد و با جمله ی "اتاق نداریم تا صبح" برخورد می کنیم یعنی چه که تا صبح !!! باز هم شهر را که دو وجب بیشتر نیست بالا و پایین می کنیم تا بلکم موجود مرده ای ببینیم، کنار بزرگترین هتل شهر ماشینی پارک شده که چراغ روشنش توجهمان را می کشد سمت خودش و همان فیلم هایی که می دانی الان است که یک اتفاقی بیافتاد و وقتی هم که آن اتفاقی که منتظرش بودی می افتد بازهم می ترسی، همین که از کنارش رد می شویم وحشت می کنیم از دوتا چشم از حدقه درآمده ی داخل ماشین که به ما زل زده و ما ناخودآگاه پا را روی گاز فشار می دهیم اما بعد از چند دقیقه که به همه ی درهای بسته برخورد می کنیم، تصمیم بسیار شجاعانه و جسورانه ای می گیریم تا به تنها دو چشم موجود غیر از خودمان پناه ببریم حتی اگر زنده زنده خورده شویم؛ می رویم کنار ماشین می ایستیم الان دیگر عین فیلم های گانگستری باید دو تا ساک را که یکی حاوی پول است، یکی حاوی احتمالا یا مواد یا اسلحه با گفتن کلمه ی رمز و شنیدن جوابش ردوبدل کنیم، پس شیشه را پایین می دهیم و همزمان درها را قفل می کنیم، چشم ها هم شیشه را پایین می دهند، واقعا از حدقه بیرون زده اند اما نه از خون آشامی بلکه از ترس، از این هیجان انگیزتر نخواهد شد، ترس از ما، انگار ما هم دسته کمی از او نداریم تازه ما 4 نفریم، اون یک نفر... خلاصه بازهم هیچ اتفاقی نمی افتد، تنها نتیجه ی احمقانه تر از این موقع راه افتادنمان، این است که این موقع شب در چادر بخوابیم که سرمای هوا نفسمان را بند می آورد، از خیرش می گذریم و به ماندن درماشین اکتفا می کنیم، جلوی یکی از متل ها پارک می کنیم و من که ناامید از دیدن هرگونه مرده ی آدم خوار و آدم نخواری شده ام، بی درنگ به امید صبحی درخشان بدون خورده شدن توسط مردگان بی بخار این شهر خوابم می برد و نه با صدای گنجشکان و نه با سپیدی روز و نور گرم و زیبای خورشید بلکه با سوز سرما، صدای یکدم موبایل دوستمان و صدای بسته شدن در بیدار می شوم، از متل کسی بیرون می آید، تقریبا صبح شده، سریع بی تامل، بی تفکر و بی تکلم داخل متل می شویم، یک اتاق می گیریم برای صبحمان و بی درنگ می خوابیم، احتمالا شب هم برمی گردیم به شهرمان.

اما این داستان یک قسمت دیگر بعد از بیدار شدن ما دارد، یک قسمت که ما را به دیدن مردگان می برد، شاید بعدا نوشتمش...

عکس: کارتون spirited away؛ من عاشق این کارتونم